.jpeg/:/cr=t:11.96%25,l:0%25,w:100%25,h:76.09%25/rs=w:700,h:350,cg:true/fx-gs)
profiler
Om daderprofilering voor de Nederlandse recherche te introduceren werd ik opgeleid bij de FBI. Ik studeerde en werkte daar in 1990-1991, kort na de periode dat The Silence of the Lambs voor een deel daar werd opgenomen.
Openhartig vertel ik in Denken als de dader over alle mooie en minder mooie aspecten van mijn vak. Het boek geeft een fascinerende inkijk in de rauwe werkelijkheid van ernstige misdrijven en gewelddadig menselijk gedrag.
Denken als de dader
Denken als de dader vertelt het verhaal van mijn 45-jarige loopbaan bij de politie. Begonnen bij de toenmalige Gemeentepolitie Amsterdam werkte ik enige jaren in uniform, waarna ik de overstap maakte naar de recherche. Na vijf jaar moordzaken onderzocht te hebben bij de Groep Ernstige Delicten (a.k.a. de Moordbrigade), kreeg ik de mogelijkheid om te studeren en werken bij de FBI in de Verenigde Staten voor de eenjarige opleiding tot profiler.
Na de opleiding te hebben afgerond kwam ik terug naar Nederland en werd geplaatst bij de toenmalige Centrale Recherche Informatiedienst in Den Haag. Vandaar ondersteunde ik rechercheteams bij hun onderzoeken naar moord- en zedenzaken, stalking en nog meer ernstige misdrijven, tot aan mijn pensionering in 2021.
Naast mijn persoonlijke ervaringen vertel ik in het boek over onderzoeken naar deze misdrijven, met veel voorbeelden uit waargebeurde zaken. Het boek bevat ook enkele speciale hoofdstukken, die helemaal gewijd zijn aan de onderwerpen moord, verkrachting, stalking en vermissingen.
Het boek verschijnt in de Nederlandse taal en wordt uitgegeven door Harper Collins Holland. Op dit moment zijn er geen plannen om een Engelse vertaling uit te brengen.
Over mij
Als geboren Hagenees en na een vroegtijdig afgebroken middelbare school opleiding in Amsterdam wilde ik bij de politie. Het bonnetje in een omroepblad ingevuld en enige maanden later kon ik beginnen in de stad waar ik me ondanks mijn lichte Haagse spraakgebrek helemaal thuis voelde.
Op een van mijn dienstreizen, in 1989, leerde ik in Ottawa in Canada de vrouw kennen, die na mijn FBI opleiding als mijn echtgenote met me mee reisde naar Nederland, de taal leerde, werk vond en nog steeds mijn grote liefde is. Na ons beider pensionering aan het eind van 2021 kwam de uitvoering van het al heel lang bestaande plan om te verhuizen naar Canada.
Met een overwacht snelle verkoop van ons huis lukte dat wonderwel en sinds het najaar van 2022 wonen we in een kleine landelijke gemeente in de omgeving van Ottawa. We genieten van de nabijheid van familie, een prachtig huis en voldoende activiteiten om scherp en gezond te blijven.
De DADD NIEUWSBRIEF 4
10 april 2026
Rondom Denken als de dader gebeurt er van alles, vandaar dat deze vierde nieuwsbrief vooral een update is van al die ontwikkelingen. Dit zijn ze:
· Correcties
Ik heb aardig wat uren besteed aan het bekijken van de correcties, die in diverse elkaar opvolgende rondes zijn aangebracht door meerdere redacteurs/correctors. Denk aan een woordje te veel hier en een woordje te weinig daar, een woordje dubbel of gewoon een spelfout. Een te lange zin opknippen in kortere stukken, een lege regel tussen twee alinea’s voor een betere leesbaarheid en ga zo maar door. Het is een monnikenwerk, ook al omdat je hersenen over sommige dingen heenlezen en je laten geloven dat het er echt goed staat, een soort van automatisch aanpassen van wat je leest. Gelukkig verandert er aan de inhoud vrijwel niets, het wordt alleen steeds beter leesbaar gemaakt.
· Luisterboek
Zelf lezen is een optie, naar een boek luisteren wordt steeds populairder. Ook mijn boek verschijnt daarom als luisterboek. Daarom kreeg ik deze week een voorselectie aangereikt van stemacteurs, die de tekst zouden kunnen inspreken. Ook weer een leuke bijkomende klus, zelf je stemacteur mogen uitkiezen en dus luisteren naar de nodige fragmenten van het stemgeluid van de kandidaten. Enig wikken en wegen, nog een keer luisteren en dan de keus maken voor een voor wat betreft zijn leeftijd dicht bij mij in de buurt komende man. Ik denk dat het voor de luisterboekliefhebbers bijzonder aangenaam zal worden om hem mijn verhaal te horen voorlezen.
· Proeflezers
Ik had al genoemd dat de eerste proefdrukversie in mijn Inbox was opgedoken. Aan het boek werken vanuit Canada is geen probleem met alle mogelijkheden om info en stukken uit te wisselen. Deze eerste versie is gedeeld met enkele deskundige maar ook kritische lezers, die zich op het pdf-bestand ervan gestort hebben. Voor mij was dat wel superspannend, want het was de eerste keer dat behalve de redacteuren van de uitgeverij anderen het verhaal onder ogen kregen, waaronder twee politiecollega’s. Alle reacties waren zonder uitzondering reden tot een bijzonder goed gevoel.
· De omslag van het boek
En dan was er nog de omslag. De voorkant is al veel eerder onthuld, maar de achterkant en de flappen moesten nog gevuld worden. Daar wordt nu aan gewerkt, met een korte beschrijving van mij als de schrijver van het boek, de inhoud ervan en enkele prachtige quotes van de proeflezers.
· Events
Voor wat betreft de agenda voor de dagen volgend op de presentatie van het boek wil ik niet op de aankondigingen daarvan door de organisatoren zelf vooruitlopen. Al wel zichtbaar is mijn bezoek aan het Gevangenismuseum in Veenhuizen, op 21 mei, in het kader van de door het museum georganiseerde maandelijkse colleges op de donderdagmiddag. Meer informatie hierover staat op
https://gevangenismuseum.nl/evenement/college-veenhuizen-4/
De DADD NIEUWSBRIEF 3
27 maart 2026
Het is meer dan een maand geleden sinds de laatste nieuwsbrief. Niet mijn bedoeling, maar een tripje buitenland en inspannende activiteiten voor het gereedmaken van Denken als de dader zaten in de weg. Eerst even de laatste ontwikkelingen aan het boekfront…
De verschijningsdatum is een dag opgeschoven en is nu definitief woensdag 20 mei a.s. Nadere bijzonderheden over de locatie en het tijdstip volgen. Na een uitgebreide correctieronde van de tekst, met dank aan de Harper Collins bureauredacteur voor haar boek-beter-makende-inspanningen, kreeg ik vandaag de eerste proefversie toegestuurd. Het is een bijzondere ervaring om je 173 elektronisch volgeschreven A4-velletjes omgetoverd te zien worden ruim in 300 bladzijden in boekformaat.
Het proces van het schrijven van een boek is verschillend voor iedere auteur en het soort boek dat in wording is. True crime vraagt een andere voorbereiding dan een fictieve roman. De voorbereiding voor mijn boek bestond uit het (ongebruikelijk voor mij) op een nacht wakker zijn en denken aan waar ik over zou schrijven, welke gebeurtenissen en zaken uit mijn 45 jaar bij de politie ik zou kiezen. ’s Ochtends ben ik achter m’n toetsenbord gekropen en heb het eerste van drie proefhoofdstukken geschreven, vrijwel helemaal op basis van mijn herinneringen aan het onderwerp, een moordonderzoek uit de jaren tachtig. Dat ging onverwacht vlot en dus typte ik lekker door voor nog twee hoofdstukken. Om sommige details te controleren gebruikte ik open bronnen, om zeker te weten dat ik bijvoorbeeld het juiste jaartal en locatie had vermeld. Een leuk moment daarbij was dat ik een foto met een zeer jeugdig ogende mezelf tegenkwam, in 1982 gemaakt tijdens een onderzoek na een kluiskraak bij een Amsterdamse bank.
De drie proefhoofdstukken deelde ik met de redacteur en na een ‘thumbs up’ en een afgesproken deadline ben ik verder gegaan met schrijven, waarbij ik werkte vanaf het begin van mijn loopbaan in 1976 tot mijn pensionering in 2021. Ik had geen uitgewerkt plan, slechts een lijstje met mogelijke onderwerpen waaraan ik aandacht wilde besteden. Regelmatig dacht ik nog aan nieuwe toevoegingen en zelfs de misdaadactualiteit was van invloed op wat ik in het boek opnam.
Tussen het schrijven door zocht ik contact met politiecollega’s, die in het verhaal een rol speelden, om ze daarvan op de hoogte te stellen. Af en toe was dat contact ook handig om te controleren of mijn herinneringen correct waren en enkele collega’s konden me bruikbare details verschaffen om in het verhaal mee te nemen.
Na het tijdig inleveren van het hele manuscript begon een periode, waarin de cover van het boek gemaakt en onthuld werd. Minstens zo belangrijk waren de diverse lees- en correctierondes, waarvan de meest recente dus net achter de rug is.
Ik ga ervan uit dat het bij één boek zal blijven. Dat betekende dan ook dat ik maar één keer de kans heb om het hele proces te beleven. Ik heb me dus gestort op het gebruik van sociale media, overigens niet nieuw voor me na mijn tijd met vermiste personen en het versturen van AMBER Alerts. En in een moment van overmoedigheid leek een eigen website me ook een goed idee, uiteraard met nieuwsbrieven. De vierde nieuwsbrief hoop ik over twee weken verzendklaar te hebben, ik zal daarin informatie opnemen over de activiteiten rondom de verschijningsdatum van mijn boek.